Γιατί έχουν αφήσει το νησί μας στο έλεος του θεού χωρίς να ενδιαφέρονται για τίποτα;;

Ζητάμε άμεσες απαντήσεις!!!

Είχε προγραμματισμένο δρομολόγιο από Ραφήνα για Ανδρο στις 18:50 το Σάββατο. Οι επιβάτες του «Πηνελόπη» θα εξυπηρετηθούν με το «Super Ferry 2»

Με καθυστέρηση δύο ωρών αναχώρησαν από το λιμάνι του Πειραιά τα ταχύπλοα «High Speed 4» για Σύρο-Τήνο-Μύκονο και «High Speed 5» για Ίο-Θήρα.

Τα ταχύπλοα αναμένεται να φθάσουν καθυστερημένα στους προορισμούς τους και με ανάλογη καθυστέρηση να ξεκινήσουν για την επιστροφή στον Πειραιά.

Το γεγονός αναμένεται να προκαλέσει νέες καθυστερήσεις στα απογευματινά δρομολόγια των συγκεκριμένων ταχύπλοων. Το «High Speed 4» θα φύγει εκ νέου για Χανιά και το «High Speed 5» για Σύρο-Μύκονο-Τήνο.

Παράλληλα, οι ισχυροί άνεμοι προκαλούν προβλήματα στα δρομολόγια των «ιπτάμενων δελφινιών» στον Αργοσαρωνικό. Τα ταχύπλοα φθάνουν έως τον Πόρο και αναμένουν νέα άδεια από το λιμεναρχείο για να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς Ύδρα, Σπέτσες, εφόσον τα μποφόρ το επιτρέψουν.

Υπενθυμίζεται ότι από την Κυριακή, αποσύρεται το Speed Runner Ι που εκτελούσε μόνο πρωινά δρομολόγια για τις δυτικές Κυκλάδες, προκειμένου να διορθωθεί η βλάβη που είχε σημειωθεί σε μία από τις τέσσερις μηχανές του.

Είκοσι χρόνια είχαν περάσει, όμως όλα του φαίνονταν ίδια.
Ηρεμία επικρατούσε μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι του. Όπως τότε.
Μία μία άρχισαν να ξετυλίγονται μπροστά του σκηνές από κείνο το καλοκαίρι. Ξεχάστηκε, καθώς βυθίστηκε μέσα τους. Νόμισε ότι ξαναζούσε κάθε στιγμή.
Πολλοί λένε ότι είναι μαρτύριο να νοσταλγείς όμορφες στιγμές που έχεις ζήσει και δεν πρόκειται να ζήσεις ξανά.
Εκείνος δεν ένοιωθε έτσι. Ένοιωθε ικανοποίηση, όποτε αναπολούσε ευτυχισμένες στιγμές. Ικανοποίηση γιατί τις είχε ζήσει, ενώ σκεφτόταν ότι πολλοί άνθρωποι στον κόσμο δεν είχαν ζήσει κάτι τόσο όμορφο.
Και σίγουρα πίστευε πως θάταν ανόητος να αισθανόταν τύψεις, επειδή είχε ζήσει εκείνες τις όμορφες μέρες…
… και νύχτες
… νύχτες που είχαν όνομα.
Μόνικα.
Το όνομα ήταν ιταλικό, εκείνη όμως ήταν γερμανίδα.
Τρία χρόνια νωρίτερα, είχε “γνωρίσει” άλλη μια γερμανίδα. Εκείνη την έλεγαν Κλάουντια. Ακόμα και τώρα τον παραξένευε το γεγονός, πως οι δύο γερμανίδες που πέρασαν από τη ζωή του, είχαν ιταλικά ονόματα.

Έριξε τη ματιά του στο βράχο που υπήρχε στο τελείωμα της παραλίας. Εκεί την άραζαν κάθε πρωί. Από το βράχο βουτούσαν και στη σκιά του κρύβονταν από το ζεστό καλοκαιριάτικο ήλιο, όταν μεσημέριαζε.

Του άρεσε να την πειράζει. Θυμάται την πρώτη μέρα που πήγαν να κολυμπήσουν στον κολπίσκο, η Μόνικα τον ρώτησε μήπως τα νερά ήταν βαθιά. Εκείνος της είπε ότι ήταν πολύ ρηχά. Και για να της το αποδείξει, βούτηξε και πήγε προς τα μέσα, στα εκατό μέτρα, όπου ήξερε ότι υπήρχε ένας ύφαλος, πάτησε επάνω, σήκωσε τα χέρια και τα κουνούσε για να της αποδείξει ότι είναι ρηχά. Εκείνη ξεκίνησε να έρθει τρέχοντας, αλλά…
Ευτυχώς, το είχε βρει αστείο.

Τα βράδυα συνήθως τρώγανε στο ταβερνάκι του Ηλία, του ξαδέλφου του.
Τα τραπεζάκια ήταν σκορπισμένα σ’ένα κήπο γεμάτο πορτοκαλιές. Το πρώτο βράδυ που πήγανε, μετά το φαγητό εκείνη ρώτησε τον Ηλία, αν είχε κανένα φρούτο να της φέρει κι εκείνος γελώντας τις έδειξε τα γεμάτα καρπούς κλαδιά και της έκανε νόημα να πάρει μόνη της. Ξαφνιασμένη, αλλά και ξεκαρδισμένη η Μόνικα σήκωσε το χέρι να κόψει το πιο κοντινό της πορτοκάλι. Κόντευε να πνιγεί, έτσι όπως τότρωγε και γελούσε μαζί. Της είχε κάνει τόση εντύπωση, που το είχε αναφέρει και σε αρκετά από τα γράμματα που τούστειλε το χειμώνα που ακολούθησε.
Όπως, εντύπωση της είχε κάνει και το τραγούδι με τον Πουλόπουλο και την Αστεριάδη, όπου από όλα τα λόγια ξεχώριζε -φυσικά – μόνο το όνομά της, και μόλις τ΄άκουγε πάντα χαμογελούσε. Kι o Ηλίας, που τόβαζε επίτηδες, έσκυβε από το παράθυρο της κουζίνας, την κοιτούσε και γελούσε κι αυτός.

Διατηρήσανε επαφή το χειμώνα που ακολούθησε, με γράμματα. Τότε δεν υπήρχαν ούτε email ούτε κινητά. Μέχρι που το επόμενο καλοκαίρι οι διακοπές τους τους έφεραν σε άλλα μέρη, σε άλλα ταίρια και τα γράμματα κόπηκαν απότομα.

Σήκωσε το φλυντζάνι με τον καφέ.
Ενώ το έφερνε στα χείλη άκουσε μια γυναικεία φωνή : “Monica, vieni”.
Γύρισε ξαφνιασμένος.
Τι περίμενε να δει;
Ήταν ένα μελαχροινό κοριτσάκι με μπούκλες που έτρεχε πίσω από μια μπάλα. Η μητέρα του (ιταλίδα προφανώς, …επιτέλους) της φώναζε να προσέχει.

Κάλεσε το σερβιτόρο για να πληρώσει.
Ο ήλιος είχε κρυφτεί πια. Ο ουρανός είχε το ίδιο χρώμα, που είχε και την ώρα που αποχαιρετιόνταν με τη Μόνικα.
Είχε βγάλει από την αλυσίδα με το ζώδιό της που κρεμόταν στο λαιμό της, το μικρό κριαράκι και του το έδωσε. Του ζήτησε να το βάλει μαζί με το λιονταράκι που κρεμόταν στο δικό του λαιμό. Εκείνος το έκανε – ήταν και λίγο συγκινημένος – λέγοντάς της :
“Σου υπόσχομαι να τα έχω πάντα μαζί”.

Και κράτησε την υπόσχεσή του…
… για δέκα ολόκληρους μήνες.

Ουδέν κακόν αμιγές καλού [ή κάπως έτσι].

Επανήλθα, ελαφρώς κουρασμένος, μπαϊλντισμένος, συγχυσμένος, χοληστεριασμένος εκ των θαλασσινών – πλην όμως και εφοδιασμένος: με μισό αμνοερίφιο που αύριο θα ψηθεί στον φούρνο [της ηλεκτρικής κουζίνας], ικανήν ποσότητα εκλεκτού οίνου, βαμμένα ωά, τσίπουρον, τομάτας και φρέσκα κρομμυδάκια, τζατζίκι, τσουρέκια… [Α! Άρχοντας ο μαστρο-Χρήστος!]

Όπως κατανοείτε θα εορτάσωμεν το Πάσχα σχεδόν κατά τον καλύτερον ελληνικόν τρόπον. Δίχως τις σχετικές παρενέργειες: τον λεβέντη που ψώνισε ΤΟ καλύτερο αρνί, το παλληκάρι που οδηγεί ΤΟ ακριβότερο αυτοκίνητο του χωριού, την κοπελούδα που ξεχειμάζει στην πόλη και φοράει ΤΟ επωνυμότερο συνολάκι, τη θειά που κάνει πάντα ΤΙΣ καλυτερότερες πίτες και διάφορα τέτοια παραδοσιακά κι ωραία.

[Και, μεταξύ μας, προτιμώ τις νευρώσεις των συμπλόγκερ παρά εκείνες των συμπατριωτών μου, που οδηγούν με το γιωταχί 200 χιλιόμετρα σε τέσσερις ώρες τη Μεγάλη Παρασκευή κι άλλα 200 τη Δεύτερη μέρα του Πάσχα, για να εορτάσουν την Ανάσταση στο χωριό. Μπρρρ! Είμαι καλά… δημοσιο-ψυχιατρίνα μου;;;]

Εύχομαι σε όλους σας να περάσετε υπέροχα [και να περνάτε πάντα υπέροχα]. Και να εορτάζωμεν την Ανάσταση του Ιουλίου κάθε μέρα, κάθε νύχτα, για όλες τις υπόλοιπες ημέρες και νύχτες αυτού του σύμπαντος!

Νύχτα!

Κάνε όνειρα, βάλε στόχους, ξεπέρασε τα όριά σου, ανακάλυψε τον κόσμο και τους ανθρώπους, εξερεύνησε τις δυνατότητές σου, γνώρισε μέχρι που μπορείς να φτάσεις και ποιος πραγματικά είσαι!

Είναι Μάρτιος του 1987, τη δασκάλα σου τη λένε Ματίνα και σε προτρέπει να γίνεις ηθοποιός, το πιο κοντινό σου άτομο το λένε Μαρία, μοιράζεστε το ίδιο θρανίο και όταν τσακώνεστε τραβάς μια γραμμή στη μέση του θρανίου με το μολύβι απαγορεύοντας της να αγγίζει στο κομμάτι σου, ‘αγαπάς’ έναν Σταύρο που για εσένα τα’βαλε με έναν Μιχάλη επειδή τον άκουσε να λέει πόσο ωραία χορεύεις τη λαμπάντα.

Είσαι μικρό κοριτσάκι και φαντάζεσαι το 2000 σαν κάτι μακρινό και άπιαστο, όλες οι ερωτήσεις του μέλλοντος που περιέχουν το χρονικό επίρρημα πότε, αυτή τη χρονολογία έχουν σαν απάντηση, τότε όλα θα έχουν γίνει.

‘-Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

-Ηθοποιός! Το 2000 θα παίζω στο θέατρο!’.

Αγαλματάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα, μέρα ή νύχτα;

Νύχτα!

Βγες, γέλασε, ερωτεύσου, χόρεψε, ζήσε, ταξίδεψε, κλάψε, απογοητεύσου, μέθυσε, καβγάδισε, κάνε έρωτα, παίξε!

Είναι Μάρτιος του 2000, τη δασκάλα σου τη λένε ζωή και σε αποτρέπει από το να προσποιείσαι, το πιο κοντινό σου άτομο το λένε Γιώργο, μοιράζεστε το ίδιο κρεβάτι και όταν τσακώνεστε κλειδώνεσαι στο δωμάτιό σου και τον τιμωρείς με τη σιωπή σου, ‘αγαπάς’ τον επόμενο, εκείνον που ακόμη δεν έχεις γνωρίσει, εκείνον που θα σε αγαπήσει για τη βραχνάδα της φωνής σου, που θα λέτε το ίδιο πράγμα ταυτόχρονα, θα γελάτε με τα ίδια αστεία, θα βρίσκει χαριτωμένο ακόμη και τον τρόπο που τρως.

Αγαλματάκια ακούνητα, μέρα ή νύχτα;

Μέρα!

Μάρτιος του 2007. Αντίδρασε αν μπορείς… Κάνε όνειρα η μέρα να είχε ώρες 32 και όχι 24 για να προλαβαίνεις να κοιμάσαι. Τα αγαλματάκια γύρω σου είναι πανομοιότυπα. Οι άνδρες έχουν την ίδια γκαρνταρόμπα, καπνίζουν την ίδια μάρκα τσιγάρων, ακούν την ίδια μουσική. Δουλεύουν το ίδιο ωράριο και έχουν τον ίδιο στόχο. Ένα τζιπ, μια δίμετρη γκόμενα, το κύπελλο στην ομάδα τους.

Οι κοπέλες φτάνουν στο γραφείο δέκα λεπτά και τρεις ορόφους μετά από την ώρα που μπαίνουν στο κτίριο φορώντας trendy γυαλιά που θυμίζουν κράνος και ποσότητα make up ικανή να καλύψει 5 τετραγωνικά. Κρατούν ένα κυπελάκι καφέ στο χέρι πλαστικό από γνωστή αλυσίδα και μιλούν με τα hands free τους, βιαστικές.

Επιτυχία είναι να ξυπνάς σαν ο ήλιος θα φέξει για να εγκλωβιστείς στην κίνηση, στην εικόνα τη δήθεν του χειραφετημένου και σε ένα γραφείο χωρίς θέα, μέχρι ο ήλιος να δύσει. Να έχεις τυπωμένες επαγγελματικές κάρτες, ιδιαιτέρα γραμματέα και lunch break. Να υμνείς τη μοναξιά σου και από εκείνη να ματώνεις. Να ζεις μόνος, να πληρώνεις το στεγαστικό σου δάνειο και τη δόση του αυτοκινήτου, να πίνεις ένα ποτό στο πιο In μπαράκι του Κολωνακίου και ο σερβιτόρος να ξέρει ποια είναι η μάρκα από το αγαπημένο σου ουίσκι.

Μεγάλη μαγκιά. Να νομίζεις ότι είσαι εν κινήσει μα να είσαι αδρανής.

Αγαλματάκι.Από χέρια άλλων σμιλεμένο.

Μέρα ή νύχτα;

Μέρα που δεν ξημέρωσε, νύχτα που δεν βραδιάζει.

Φως

Είμαι καλά. Απολογούμαι που δεν ανταποκρίνομαι στις προσκλήσεις για μπλογκοπαιχνίδια. Θα επικαλεστώ την πρώτη στροφή από το ποίημα ‘Εκκρεμότητες’ του ποιητή γιατί τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Βάζω υπενθύμιση στο κινητό για να κοιμάμαι τώρα πια.

Δουλεύω πολύ, τρώω περισσότερο. Στη δουλειά μου έχει βγει ήδη το όνομα. Είμαι το κορίτσι που λιποθύμησε τις προάλλες, που γελάει δυνατά, που πάντα κάτι τρώει. Το γελαστό κοιλιόδουλο, έτσι με φωνάζει η κυρία Μαίρη, ένας άγγελος ετών 48.

Τώρα που κόπασε η καταιγίδα μέσα μου, έπιασε να βρέχει έξω. Κλαίει ο ουρανός και φυσάει ένας αέρας που παρασύρει τα πάντα εντός κι εκτός μου. Προδομένη από φίλη, υγεία, όνειρα και αγάπη. Παραδομένη σε φίλους, ζωή, όνειρα και έρωτα. Κι όπου μας βγάλει, ε;

Παρασκευή και 13 του Απρίλη θα είμαι Θεσσαλονίκη με το τρελοκόριτσο . Δεν έχουμε ξαναπάει ποτέ οι μουλάρες. Χίλιες φορές θα χαθούμε, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Εγώ πρώτη φορά χάθηκα στο κέντρο της Αθήνας. Είχα πει στον ταξιτζή ‘Πατησίων , στο Μουσείο΄και κατεβαίνοντας είδα στην πινακίδα ‘Οδός 28η Οκτωβρίου’. Σίγουρη ότι ο ταρίφας ήταν ηλίθιος και παραβλέποντας ότι βλαμμένη ήμουν τελικά εγώ, περπατούσα γύρω γύρω ψάχνοντας την Πατησίων, ενώ σε αυτή βρισκόμουν. Η φίλη, ένα βράδυ που κοιμήθηκε σπίτι μου, παίρνει το λεωφορείο που κάνει τέρμα στο γήπεδο του Παναθηναϊκού στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Θέλοντας να πάει Αμπελόκηπους, δεν έχει δει ότι εκεί είναι ήδη, κατεβαίνει στο μετρό και μπαίνει στο βαγόνι. Συνειδητοποιεί πλησιάζοντας Σύνταγμα ότι μόλις πριν λίγο ήταν εκεί που ήθελε. Η ηλίθια και η πανηλίθια. Σύντομα κοντά σας φίλοι από τη Θεσσαλονίκη. Θα μας αναγνωρίσετε από τα γέλια.

Μη χάσετε το επόμενο επεισόδιο: Προδοσία, ένα αφιέρωμα σε αυτή, αποφεύγοντας τις αναφορές σε Εφιάλτη, Ιούδα, Ντίλαν Μακέη (ποιος δεν θυμάται το κέρατο στην Μπρέντα με το τσουλάκι την Κέλι;)

Η 17 Νοέμβρη δεν τιμάται με γιορτές παρόμοιες της 28ης και της 25ης, αλλα δείχνει ότι η νεολαία βλέπει, ακούει και πάνω απ’όλα ΥΠΑΡΧΕΙ. Ο Νεατερνταλικός και πρωτόγονος χαρακτήρας, δεν διατηρεί την δημόσια τάξη και ειρήνη. Αυτό πρέπει να το καταλάβει η ΕΛ.ΑΣ. και αυτοί που την καθοδηγούν. Ο κ. Πολύδωρας και ο κύριος επικεφαλής των ΜΑΤ από τον οποίο ακούστηκε η φράση «στο κεφάλι χτυπήστε τους, στο κεφάλι!», κατακρεουργούν και γελοιοποιούν με τον πιο χυδαίο τρόπο τον όρο «Δημοκρατία». Η στρατηγική ικανότητα αυτών των δύο κυρίων, αρμόζει σε πολίτευμα τουλάχιστον 35 χρόνων πριν. Η νεολαία θα απαντήσει με ώριμο, αντιθέτως, τρόπο. Το μέλλον είναι στα χέρια μας, εμείς δεν θα το χτυπήσουμε, αλλα θα το πλάσουμε. Εάν πολύ απλά αναλύσουμε τον όρο – αστυφύλακας – με γραμματικούς κανόνες δημοτικού, ίσως αυτοί που αυτοαποκαλούνται έτσι, καταλάβουν και τις αρμοδιότητές τους. Εις γνώσιν όλων μας, την 17η Νοεμβρίου του 2006, ούτε μία βόμβα μολότοφ δεν εκτοξεύθηκε από τους διαδηλωτές. Άραγε ποιος πολίτης κινδύνευε στην διαδήλωση, και αναμείχθηκαν με ζωώδη βία οι δυνάμεις καταστολής? Τι ακριβώς πιστεύουν ότι καταστέλλουν? Μήπως τελικά η πραγματοποίηση και μόνο μιας πορείας είναι κάτι παράνομο σ’αυτή την τόσο «Δημοκρατική» πολιτεία και κανείς δεν μας το είπε?

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΔΙΚΙΑ, ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Γ.Α.Δ.Α. 20/11/06

Παράνομα Συλληφθείσα 17ης Νοεμβρίου ~ αναδημοσίευση.

Είναι όμως η αναθεώρηση του Συντάγματός σημαντική; Το Σύνταγμα είναι το κείμενο που καθορίζει το πολίτευμα ενός τόπου, που ορίζει τα πλαίσια μέσα στα οποία οφείλει να κινείται η εξουσία και τις ελευθερίες των ανθρώπων απέναντί της. Μολονότι το Σύνταγμα δεν αντικατοπτρίζει το τι συμβαίνει στην πράξη στην κοινωνία και συχνά υπερσκελίζεται από την σκληρή πραγματικότητα, ωστόσο αποτελεί ένα σημαντικό εχέγγυο ενάντια στην κρατική (και ιδιωτική) αυθαιρεσία. Υπό αυτή την έννοια η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι αρκετά σημαντική, επειδή φανερώνει τη βούληση των διαφόρων κέντρων εξουσίας να επαναοριοθετούν τα όρια της νομιμότητάς τους, όπως κατά καιρούς τα βολεύει και όπως τους δίνεται η ευκαιρία ελλείψει κοινωνικών αντιστάσεων.

Κατ’ αρχάς ζητώ συγγνώμη σε όσους θεωρήσουν αυτό το e-mail spam, εν τούτοις συνεχίζω να θεωρώ ότι το θέμα είναι αρκετά σημαντικό ώστε να λάβουν όλα τα μέλη του συλλόγου άμεση γνώση. Επίσης, ζητώ να με συγχωρήσετε που δεν ήμουν στη γενική συνέλευση για να πω αυτά που θα σας πω, αλλά δεν μπόρεσα τελικά να κατέβω στην Πάτρα στην ώρα μου. Θα λείπω και από την επόμενη Γ.Σ., αφού θα είμαι εν αναμονή του δικαστηρίου.

Να σημειώσω ότι δεν ανήκω σε καμία παράταξη, και πιστεύω ότι οι φίλοι φοιτητές που ανήκουν σε οποιαδήποτε παράταξη θα διαβάσουν το κείμενο, παρά το γεγονός ότι εγώ δεν ανήκω κάπου.

Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος (αν και δεν νομίζω να τα καταφέρω) στην περιγραφή των γεγονότων, μιας και λίγο πολύ θα τα έχετε ακούσει (παραμορφωμένα) στις ειδήσεις. Επίσης, συγχωρήστε την απουσία λογοκρισίας στις άσεμνες λέξεις, αλλά θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε πίσω απ’ τα δάχτυλα μας και να προβάλλουμε μία πλασματική ηθικολαγνεία. Τα πράγματα αυτά συμβαίνουν και ακούγονται καθημερινά, και θεωρώ ότι αυτός που προσβάλλεται ακούγοντας ωμά αυτές τις λέξεις είναι ανειλικρινής πρώτα στον εαυτό του, και έπειτα στους συνανθρώπους του.